Leuke Pruik!

Dis, quand reviendras-tu?

Een van de vele artiesten die optrad ter gelegenheid van de 65^e verjaardag van Herman van Veen was Lisa Klimaschewski. Zij bracht, eerst in de foyer en later op het grote podium, liederen ten gehore van onder andere ‘Barbara’.

Dit nummer: ‘Dis, quand reviendras-tu’, maakte zoveel indruk op me dat ik het heb opgezocht op YouTube. Ik vind het prachtig!

Voilà combien de jours, voilà combien de nuits,
Voilà combien de temps que tu es reparti
Tu m'as dit: "Cette fois, c'est le dernier voyage"
Pour nos coeurs déchirés, c'est le dernier naufrage
"Au printemps, tu verras, je serai de retour
Le printemps, c'est joli pour se parler d'amour
Nous irons voir ensemble les jardins refleuris
Et déambulerons dans les rues de Paris!"

REFRAIN:
Dis, quand reviendras-tu?
Dis, au moins le sais-tu
Que tout le temps qui passe
Ne se rattrape guère...
Que tout le temps perdu
Ne se rattrape plus!

Le printemps s'est enfui depuis longtemps déjà
Craquent les feuilles mortes, brûlent les feux de bois
À voir Paris si beau en cette fin d'automne
Soudain je m'alanguis, je rêve, je frissonne
Je tangue, je chavire, et comme la rengaine
Je vais, je viens, je vire, je me tourne, je me traîne
Ton image me hante, je te parle tout bas
Et j'ai le mal d'amour, et j'ai le mal de toi

REFRAIN

J'ai beau t'aimer encore, j'ai beau t'aimer toujours
J'ai beau n'aimer que toi, j'ai beau t'aimer d'amour
Si tu ne comprends pas qu'il te faut revenir
Je ferai de nous deux mes plus beaux souvenirs
Je reprendrai la route, le monde m'émerveille
J'irai me réchauffer à un autre soleil
Je ne suis pas de ceux qui meurent de chagrin
Je n'ai pas la vertu des femmes de marins
[au masculin: ... des chevaliers anciens]

REFRAIN

---

vandaar die prikkende ogen...

Amsterdam, Rokin/Oude Turfmarkt, woensdag 17 maart.

Aardig toch? Zo'n briefje???

onder vrienden

En zo zag het er, na al het gedoe om aan kaartjes te komen, toch nog naar uit dat we de 65^e verjaardag van Herman van Veen mee konden vieren.

Karin was in alle vroegte vanuit Friesland vertrokken, zelf hoefde ik maar een ritje van 20 minuten te maken naar Amsterdam Centraal.

De reis er naar toe was al leuk want het was, vanwege het gratis reizen met het boekenweekgeschenk, enorm druk in de trein. Zo druk dat de machinist zijn cabinedeur opende en mij en enkele anderen uitnodigde voorin te komen zitten. Dat maak je natuurlijk niet vaak mee. Erg aardig van de (zeer vrolijke) machinist.

De grote zaal van Carré zat bomvol.

Onze plaatsen bevonden zich behoorlijk bovenin, rij 6 van het balkon. Maar wel in het midden met een mooi zicht op het podium. En we zaten inderdaad naast ‘onze’ marktkoopman.

Het was heel bijzonder om mee te maken. Herman trad natuurlijk zelf op en daarnaast had hij allerlei vrienden uitgenodigd die iets kwamen vertellen en/of ten gehore kwamen brengen, onder andere: Daniël Lohues, Hans Dorrestijn, Paul van Vliet, Nynke Laverman, Thé Lau, Colin Benders, Claudia de Breij, zijn beide dochters Anne en Babette, musici, tekstschrijvers, dansgroepen en allerlei mij onbekende maar kwalitatief hoogstaande artiesten.

Tussendoor werden we in groepen in de verschillende foyers uitgenodigd waar ook optredens werden verzorgd en waar we diverse bekende hoofden tegen het lijf liepen.

Het totale programma heeft zo’n vijf uur geduurd en het heeft onze verwachtingen overtroffen, zo mooi en soms zelfs ontroerend was het allemaal.

Aan het einde werd Herman nog verrast met een Edison voor zijn gehele oeuvre, uitgereikt door Paul van Vliet.

En alle bezoekers kregen de biografie: ‘Voor ik het vergeet’ mee naar huis. Deel 1 haha, dus hij is voorlopig nog niet klaar gelukkig.

 

van Marktplaats naar Marktkraam

‘Herman van Veen viert op zondag 14 maart zijn 65^e verjaardag in Theater Carré.

Het wordt een middagvullend programma. Herman zal natuurlijk zingen en musiceren, hij leest voor uit zijn biografie en in de omringende zalen binnen Carré zullen andere kunstenaars te zien en te horen zijn.’

Geweldig! Natuurlijk willen Karin en ik daar naar toe. We zijn al jaren liefhebbers van Herman. Ruim een jaar geleden hebben we ook nog een voorstelling van hem in Carré bijgewoond.

Helaas waren voor deze bijzondere zondag alle kaarten binnen zeer korte tijd uitverkocht.

Bij Karin is te lezen dat onze eerste poging om via Marktplaats kaarten te bemachtigen, faliekant mislukte. Maar vandaag diende zich, o wonder, op de valreep nog een nieuwe kandidaat aan die twee kaarten overhad. Hij klonk vriendelijk door de telefoon, wat hij over de kaarten vertelde leek geloofwaardig en hij vroeg geen woekerprijzen. Hij zou tot twee uur op de Lindengracht in zijn marktkraam aanwezig zijn en hij beloofde de kaarten voor me vast te houden.

Tja, wat doe je dan? Dan laat je de (schoonmaak)plannen voor wat ze zijn, spring je in de trein en sjees je weer in Amsterdam op je fietsje rond. Naar de Jordaan deze keer.

In een mum van tijd was ik ter plaatse en had ik de betreffende marktkraam gevonden.

De marktkoopman liet eerst alles aan me zien: de kaarten (6 stuks totaal, ook voor de andere zalen), vouchers (voor de biografie) en een begeleidende brief van Carré. Het zag er allemaal goed uit, dus de zaak was snel beklonken.

Als het goed is zit-ie morgen naast ons.

Ik ben zééér benieuwd….

Hopelijk zijn we morgen nog steeds zo vrolijk…

alweer zaterdag

En nu is het alweer zaterdag!

Wat vliegen de weken toch voorbij. Maar dat heb ik al vaker gezegd.

Veel opzienbarends heb ik niet te vertellen hoor.

De week begon zondag gezellig met een etentje, nog ter gelegenheid van mijn vaders verjaardag, in de Noorderpoort te Sneek.

Woensdag was er een studiedag voor alle voorscholen (peuterspeelzalen en groepen 1 en 2) in de Baarsjes te Amsterdam. Het was de laatste keer in deze vorm want stadsdeel de Baarsjes gaat met ingang van 1 mei op in stadsdeel West (Baarsjes, Bos en Lommer, Oud-West en Westerpark).

Ik ben benieuwd of dat voor ons nog consequenties gaat hebben.

In ieder geval hebben ze hun best gedaan er iets leuks van te maken met cabaretière Hester Macrander om de boel op te warmen en rapper André Accord als afsluiter. Tussendoor waren er workshops en presentaties van alle voorscholen.

Gisteren hadden we een brandoefening op school (het hele gebouw was in 4.40 minuten ontruimd volgende keer proberen we het nóg sneller te doen), en na mijn werk had ik met EJ afgesproken in Amsterdam, zoals we vaker doen op vrijdagavond de laatste tijd.

We kunnen dan nog even de Bijenkorf in (vrijdagavond open) en een hapje eten in de stad.

Tussendoor zijn we deze week aan het opruimen geslagen want onze garage wordt in oude luister hersteld. Dat wil zeggen dat de garage weer garage wordt. Wegens ruimtegebrek werd een gedeelte gebruikt als kantoor. Nu er twee kinderen het huis uit zijn, is dat kantoortje verplaatst naar een van de slaapkamers boven. Dat is een riante plek geworden.

Volgende week wordt het muurtje gesloopt dat de garage nu nog tweeën deelt, er komt over een paar weken een nieuwe garagedeur en dan kan er weer een auto naar binnen.

een van de acht

In één ruk heb ik het, pas verschenen, boek: ‘Een van de acht’ van Sandra Koolmees uitgelezen.

Sandra schrijft heel open en eerlijk en met de nodige humor en zelfspot over haar leven met borstkanker.

Door de columns, die ze twee jaar geleden bijhield voor de Viva, had ik het gevoel dat ik haar al een beetje kende en dat gevoel is na het lezen van het boek alleen maar versterkt.

Zoals menigeen, had Sandra nooit verwacht dat ze ziek zou worden, laat staan dat de borstkanker terug zou komen.

Ze schrijft over haar twijfels, de keuzes die ze moest maken, over de periodes van ziek zijn, het geknok om er weer bovenop te komen, de angst waar ze mee moest leren leven. Maar ook over haar leven in Amsterdam, haar vriendschappen, over haar gebrek aan ‘verkering’ en over de band met haar zus en haar ouders. Het is een heel inspirerend en vlot geschreven boek waar de levenslust vanaf straalt.

Ik denk dat de meeste mensen, net als Sandra, op een gegeven moment stilstaan bij de vraag:

Wat heb ik nu bereikt en betekend in mijn leven? Maar als je ziek bent krijgt dat een heel andere lading. Je beseft des te meer hoe kwetsbaar je eigenlijk bent.

Dus: pluk zoveel mogelijk de dag en haal eruit wat erin zit! Dat gevoel overheerst.

En wat is het verschrikkelijk jammer dat Sandra zelf de release van haar boek niet meer mee heeft kunnen maken.

een prettig gesprek

De telefoon ging.

Ik schrok wakker en zag tot mijn schrik dat het 10.40 uur was.

‘Sorry dat ik je op je vrije dag bel hoor, maar..…lag je nog te slapen??’

Het was mijn leidinggevende.

Of het goed was dat ze het schema met aandachtspunten even doormailde.

Voor mijn functioneringsgesprek.

Ja hoor, dat vond ik goed. Prima zelfs.

‘Slaap maar lekker verder,’ zei ze.

‘O nee zeg, mijn dag is bijna om. Ik slaap nooit zo lang.’

Ja hoor, daar heb je het al…

Vrouw in de overgang, ’s nachts wakker, in de ochtend pas weer in slaap.

Voor je het weet zit je in een vreemd slaap/waak patroon.

Maar ja, dat was gisteren.

Mijn functioneringsgesprek was vandaag.

Ik arriveerde keurig op tijd, maar mijn leidinggevende was er nog niet.

En mijn collega’s waren ook nergens te bekennen.

Niet buiten en niet binnen.

Uiteindelijk vond ik ze in de gymzaal met de kids.

‘Nee joh, je moet híer niet zijn maar op het Centraal Bureau,’ zeiden ze.

‘Och is dat zo? Even bellen dan maar.’

Ja, het klopte, leidinggevende zat daar al op me te wachten.

Hoppa, ik sprong weer op de fiets.

En een kwartier later dan de planning was ik op de plaats van bestemming.

Hijg, hijg.

Het was een prettig gesprek hoor.

Ben ik even blij dat ik nog functioneer J

zon

Hoera! De zon scheen vandaag!

En gisteren was het ook al droog.

Ik fiets weer met plezier naar het station.

Reis vreugdevol met de trein.

En begroet met blijdschap mijn Amsterdamse fiets op station Sloterdijk. Tjongejonge, ik ben iedere keer zo dankbaar dat ie er nog staat.

En ik hoef mijn kettingslot niet meer te ontdooien.

Ik kan zelfs mijn handschoenen wel thuislaten.

Het wordt gewoon LENTE punt.

O ja,

Morgen niet vergeten te stemmen!

Deze partij (die van Wouter) richt zich op de fietsforens, ziet u wel?

Lucie (Pascal Obispo)

Pascal Obispo is een Franse zanger en componist van wie ik niet zoveel weet maar die ik toch even in het zonnetje wil zetten.

Hij is geboren in 1965 en in de jaren ’80 met zingen begonnen.

Zijn naam is een anagram van Pablo Picasso en voor zover ik weet is dat puur toeval want zijn naam is geen pseudoniem.

Ik heb ooit in Parijs zijn album ‘Superflu’  gekocht waarop de song ‘Lucie’ te horen is, een van zijn grootste hits in Frankrijk. Trouwens, van al zijn albums gingen er meer dan een miljoen exemplaren over de toonbank dus over populariteit heeft hij niet te klagen.

Op deze clip zingt hij ‘Lucie’ samen met het publiek als koor. Ik krijg er kippenvel van.

krokus/voorjaars/sneeuwklokvakantie

Ik heb nog geen krokus in bloei gezien, jullie wel? Maar toch is het krokusvakantie.

En voorjaarsvakantie kun je dit eigenlijk ook niet noemen vind ik.

Nou ja, krokus of geen krokus, voorjaar of niet, vakantie is altijd leuk toch?

Gisteren zijn we in de stromende regen op Ameland aangekomen en daar lag zelfs nog sneeuw. Surprise!

Vandaag schijnt er een stralend zonnetje en de sneeuw is nog niet helemaal verdwenen maar dat gaat vast wel gebeuren. De temperatuur is maar liefst met een hele graad gestegen naar +2.

En we hebben weer tijd voor elkander. EJ en ik.

We hebben een rijkelijk ontbijt achter de kiezen want de heerlijke broodjes van de bakker hier zijn, gek genoeg, veel groter dan thuis. De gevulde koeken trouwens ook en de puddingbroodjes (die we vandaag niet hebben hoor) zijn gewoon een complete maaltijd.

EJ vindt het erg leuk om ’s ochtends een krantje te halen en boodschappen te doen, bij de bakker, de slager en de kaasboer. Het gevolg is wel dat we altijd meer in huis hebben dan we opkunnen. Maar de vogeltjes hoor ik al fluiten, die zijn ook blij dat we er weer zijn.

Wij gaan straks maar eens een sportieve wandeling maken…